Güne başlarken fırıncıya verdiğimiz kısa selam ya da akşam yemeğinde paylaşılan küçük bir anı... Hepsi fark ettirmeden hayatımızdan çekilip gidiyor. Modern dünya bizi daha hızlı bir yaşama zorlarken, aslında en temel özelliğimiz olan "konuşma" yetimizi de sessizce buduyor.
Arizona ve Missouri-Kansas City üniversitelerinde görev yapan iki psikolog, son yıllarda toplumsal bir dilsizleşme sürecine girdiğimizi çarpıcı verilerle ortaya koydu. Yapılan araştırmaya göre, her geçen yıl kelime hazinemizden ortalama 338 kelimeyi sonsuzluğa uğurluyoruz.
Bu sessizleşme dalgasının arkasında aslında çok tanıdık bir suçlu var: Akıllı cihazlar ve dijitalleşen gündelik rutinler. Artık acıktığımızda telefon açıp sipariş vermek yerine bir uygulamaya dokunuyor, markette kasadaki görevliyle göz göze gelmektense insansız ödeme noktalarını tercih ediyoruz. Bu durum ilk bakışta zaman kazandırıyor gibi görünse de, insan insana kurulan küçük ama hayati köprüleri birer birer yıkıyor. 2005 yılında bir birey günde ortalama 16 bin kelime sarf ederken, bu rakamın 2019'da 12 bin 700’e kadar gerilemesi, sosyal etkileşimimizin yüzde 28'ini kaybettiğimiz anlamına geliyor.
Araştırmanın sonuçları, yaş azaldıkça sessizliğin dozunun arttığını gösteriyor. Özellikle 25 yaş altındaki grup, her yıl yaklaşık 452 kelime kaybederek bu "dijital dilsizleşmenin" en ön safında yer alıyor. Yetişkinlerde ise bu kayıp yıllık 314 kelime seviyesinde.
Ekran üzerinden yapılan yazışmalar her ne kadar bir iletişim biçimi gibi görünse de, ses tonundaki sıcaklığın ve vurgudaki samimiyetin yerini asla tutmuyor. Uzmanlar, klavye tuşları arasına sıkışan bu yeni nesil iletişimin, toplumsal yalnızlığı tetiklediği konusunda hemfikir.
Batılı ve bireysel kültürlerde daha belirgin olan bu tablo, aslında hepimiz için bir uyarı niteliğinde. Psikologlar, modern çağın en büyük salgını olarak görülen yalnızlığa karşı en etkili ilacın, günde fazladan söylenecek o 300 kelime olduğunu vurguluyor.
